Kancelaria Radcy Prawnego Dariusz Borys Kostyra
Zamów poradę online Zapytaj prawnika

Mediacja – czym jest? Kto ponosi jej koszty?

30.03.2021

Mediacja w polskim systemie prawa cywilnego pełni bardzo ważną rolę. Umożliwia ona bowiem rozwiązywanie sporów, które zaistniały pomiędzy stronami konfliktu prawnego bez konieczności przeprowadzania kosztownego i na ogół długotrwałego procesu sądowego.

Czym jest mediacja, jaka jest jej procedura oraz kto ponosi jej koszty, dowiecie się Państwo z tego artykułu.

Czym jest mediacja?

Termin "mediacja" pochodzi od łacińskiego słowa mediatio, co oznacza pośrednictwo. Z kolei wyraz „medius” należy tłumaczyć jako kogoś znajdującego się pośrodku, będącego pośrednikiem.

Powyższe określenia w pełni oddają sens instytucji mediacji, która oznacza próbę doprowadzenia do ugodowego rozwiązania zaistniałego pomiędzy danymi stronami sporu i której ostatecznym wynikiem jest wypracowanie rezultatu satysfakcjonującego dla każdej z nich. Osiąga się to poprzez prowadzenie przez uczestników mediacji całkowicie dobrowolnych negocjacji z udziałem osoby trzeciej – pośrednika. Ten ostatni, jako osoba zupełnie neutralna wobec stron konfliktu i charakteru prowadzonego przez nie sporu, gwarantuje pełną bezstronność. Jego podstawową rolą jest zachęcanie stron do nawiązania dialogu, unikania konfrontacji i szukania porozumienia, a także udzielanie im pomocy, poprzez wspieranie procesu prowadzonych negocjacji oraz łagodzenie powstających pomiędzy nimi napięć i nieporozumień.

Pośrednik powinien działać z dużą dozą delikatności, traktując strony w pełni równorzędnie, nie mogąc jednocześnie narzucać arbitralnie stronom swojego zdania oraz preferowanych rozwiązań. Może on natomiast, jeśli taki jest zgodny wniosek stron, przedstawiać swoje propozycje rozwiązania zaistniałego konfliktu, stanowiące podstawę do zawarcia ugody. Ich przyjęcie bądź nie, zależy tylko i wyłącznie od całkowicie dobrowolnej woli osób biorących udział w mediacji. To strony bowiem w pełni decydują o przebiegu procesu mediacyjnego, treści ugody, jeśli zostanie ona zawarta oraz warunkach na jakich jest oparta.

Mediator jest osobą całkowicie bezstronną i nie reprezentuje interesów żadnej ze stron mediacji. Najważniejszym zadaniem mediatora jest czuwanie nad właściwym prowadzeniem negocjacji oraz dbanie o zgodność jej procedury z przepisami obowiązującego prawa oraz zasadami życia społecznego. Zgodnie z ustalonymi poglądami doktryny prawnej - „mediacja daje możliwość wyjścia poza stanowisko o charakterze czysto prawnym i uzyskania zindywidualizowanego rozwiązania odpowiadającego prawdziwemu charakterowi sporu” (Arbitraż i mediacja. Praktyczne aspekty stosowania przepisów. Materiały konferencyjne (Iwonicz Zdrój, 18–20.10.2007 r.), oprac. P. Nowaczyk, D. Sagan, T. Miśko).

Podstawowe zasady prowadzenia mediacji

Postępowanie mediacyjne opiera się na dziewięciu podstawowych zasadach, gwarantujących zachowanie jej specyficznego charakteru, jako sposobowi rozwiązywania zaistniałych sporów. Są to :

1) zasada dobrowolności, wyrażona w art. 183 (1) § 1 Kodeksu postępowania cywilnego i oznaczająca, że strony pomiędzy którymi zaistniał konflikt nie mogą być w żaden sposób zmuszane do podjęcia procesu mediacji, mogą ją przerwać w dowolnym czasie i na każdym etapie tego postępowania. Nie istnieje też obowiązek wypracowania i zawarcia porozumienia, ugodowo kończącego powstały spór. Nie jest dopuszczalne wywieranie na nie jakiejkolwiek presji w tym przedmiocie, zaś uczestniczenie w mediacji uzależnione jest tylko i wyłącznie od ich  własnej, dobrowolnej decyzji, podjętej w dobrej wierze, a więc z zamiarem polubownego rozwiązania konfliktu. Do podstawowych obowiązków mediatora należy poinformowanie stron, na samym wstępie rozpoczętego postępowania mediacyjnego o przysługującej im możliwości przerwania negocjacji i odstąpienia od mediacji na każdym jej etapie,

2) zasada akceptowalności, polegająca na konieczności w pełni zgodnego zaakceptowania przez strony zarówno osoby mediatora, jak i zasad prowadzenia mediacji. Wszystko to powinno zostać ustalone na samym początku postępowania mediacyjnego,

3) zasada bezstronności, wynikająca wprost z art. 183 (3) Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z nim - mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu mediacji oraz niezwłocznie ujawnić stronom okoliczności, które mogłyby wzbudzić wątpliwości co do jego takiego stanu rzeczy. Zasada ta również oznacza, że strony mediacji, posiadające równe prawa, powinny być traktowane równorzędnie i w jednakowy sposób, zaś niedopuszczalne jest jawne faworyzowanie przez pośrednika którejkolwiek z nich, bądź opowiadanie się po jakiejkolwiek ze stron. mediator zobowiązany jest do rezygnacji z prowadzenia postępowania mediacyjnego, w przypadku, gdy któryś z uczestników mediacji jest z nim spokrewniony, spowinowacony lub też zachodzą pomiędzy nimi innego rodzaju zależności o charakterze osobistym,

4) zasada bezinteresowności, oznaczająca niemożność czerpania przez mediatora jakichkolwiek korzyści materialnych lub osobistych z tytułu prowadzenia postępowania mediacyjnego,

5) zasada neutralności, której istotą jest bezwzględny obowiązek mediatora zachowania neutralności wobec zgłaszanych przez strony propozycji rozwiązania istniejącego pomiędzy nimi konfliktu. Musi on także pozostać neutralnym co do samego przedmiotu sporu i nie dopuszczać się narzucania uczestnikom mediacji wypracowanych przez siebie rozwiązań, także w przypadku, gdy według jego najlepszej wiedzy i przekonania byłyby one najbardziej korzystne dla stron oraz ułatwiały rozwiązanie powstałego zatargu. Mediator nie jest uprawniony do arbitralnego odrzucania propozycji zgłaszanych przez strony, chyba, że są one sprzeczne z obowiązującym prawem lub zmierzają do jego obejścia. Tak więc istota tej zasady, sprowadza się do zagwarantowania   całkowicie samodzielnego dojścia przez strony postępowania mediacyjnego do właściwego i w pełni satysfakcjonującego dla nich rozwiązania konfliktu. Zaznaczyć jednak należy, iż wyłącznym uprawnieniem mediatora jest dokonanie oceny, czy zawartemu porozumieniu zasadne jest nadanie klauzuli wykonalności, w przypadku, gdy strony zdecydowały o zatwierdzeniu zawartej ugody przed sądem,

6) zasada dyskrecji, zobowiązująca zarówno strony postępowania mediacyjnego, jak i mediatora do zachowania w całkowitej tajemnicy faktu jego prowadzenia, co ma szczególne znaczenie w zakresie stosunków handlowych w kontekście korzystnego wizerunku przedsiębiorcy,

7) zasada poufności, zawarta w art. 183 (4) kpc, nakładająca na mediatora obowiązek ścisłego zachowania w tajemnicy wszelkich faktów i okoliczności, o jakich powziął wiadomość w związku z prowadzeniem postępowania mediacyjnego, a także przebiegu i postanowień jaki zapadły w jego trakcie. Odnosi się to zarówno do osób trzecich, jak i każdego z uczestników mediacji, chyba, że postanowią oni inaczej, wyraźnie zwalniając mediatora z tego obowiązku. Także strony postępowania mediacyjnego powinny przestrzegać tej zasady, przekazując osobom trzecim wyłącznie takie informacje, co do których wspólnie uzgodnią taki sposób postępowania. Dodać trzeba, iż zgodnie z art. 259 Kodeksu postępowania cywilnego - mediator nie może być świadkiem w czasie postępowania sądowego co do faktów, o których dowiedział się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że strony zwolnią go z obowiązku zachowania tej tajemnicy,

8) zasada przejrzystości, polegająca na przyjęciu, iż strony postępowania mediacyjnego mogą się wypowiadać w sposób całkowicie otwarty, nie skrępowany żadnymi ograniczeniami, a sam jego przebieg jest prosty i zupełnie odformalizowany, w przeciwieństwie do postępowania przed sądami powszechnymi,

8) zasada skuteczności, polegająca na przyjęciu, że całe postępowanie mediacyjne powinno być tak prowadzone, aby zmierzać wprost do swojego głównego celu – ustalenia warunków porozumienia pomiędzy zwaśnionymi stronami. Ugoda zawarta przed mediatorem, a następnie zatwierdzona przez sąd legitymuje się taką samą mocą prawną, jak ta, która została zawarta bezpośrednio przed sądem. Stanowi ona zarówno tytuł wykonawczy, uprawniający do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jak i przerywa bieg terminów przedawnienia, co ma bardzo poważne znaczenie procesowe.

Podstawy prawne mediacji w polskim prawie

Podstawowymi aktami prawnymi regulującymi kwestie związane z prowadzeniem postępowania mediacyjnego w sprawach cywilnych, gospodarczych, pracowniczych oraz rodzinnych są:

1) Kodeks postępowania cywilnego – artykuły - 10, 981, 103, 109, 1831-15, 187, 210, 394,

2) ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( Dz. U. Nr 167, poz. 1398 z późn. zm.) - artykuły - 5, 23, 24, 79, 93, 95,

3) ustawa z dnia 10 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem polubownych metod rozwiązywania sporów ( Dz. U. z 2015 r. , poz. 1595 ),

4) ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. - prawo o ustroju sądów powszechnych ( Dz. U. z 2015 r., poz. 133 z późn. zm.) - artykuły - 16 a, 157 a - 157 f,

5) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 czerwca 2016 r. w sprawie wysokości wynagrodzenia i podlegających zwrotowi wydatków mediatora w postępowaniu cywilnym (Dz.U. 2016, poz. 921),

6) ustawa z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich (Dz.U. 2016, poz. 1823).

Przedmiot mediacji

W myśl art. 10 Kodeksu postępowania cywilnego - sąd powinien w każdym stanie postępowania dążyć do ugodowego załatwienia spraw, w których zawarcie ugody jest dopuszczalne, uwzględniając, że strony mogą zawrzeć ugodę również przed mediatorem.

W tym wypadku, ustawodawca wyszedł z przekonania, że ugodowe załatwienie sprawy jest rozwiązaniem najbardziej korzystnym dla stron, albowiem stwarza im szansę na samodzielne, szybkie i tanie rozwiązanie powstałego pomiędzy nimi sporu w formie wspólnie uzgodnionego, polubownego porozumienia. Poza tym pozwala ona na dalsze utrzymywanie wzajemnych relacji pomiędzy skonfliktowanymi podmiotami, sprzyja obniżeniu poziomu ich negatywnych emocji oraz umożliwia przedsiębiorcom zachowanie pozytywnego wizerunku.

Przedmiotem mediacji, mogą być wszystkie sprawy cywilne, w których dopuszczalne jest zawarcie ugody, a więc np. w sporach :

1) o alimenty,

2) o dział spadku,

3) o zniesienie współwłasności,

4) przy realizacji umów cywilnoprawnych,

5) o zapłatę,

6) o podział majątku wspólnego,

7) o należności ze stosunku pracy,

8) rozstrzygających o istotnych sprawach rodziny,

9) o  zaspokojenie potrzeb rodziny,

10) o alimenty,

11) ustalenie kontaktów z dzieckiem,

12) sąsiedzkich i lokalowych,

13) gospodarczych.

Nie ma możliwości prowadzenia postępowania mediacyjnego we wszystkich tych sprawach, w których zawarcie ugody jest wykluczone. Należą do nich w szczególności sprawy z zakresu prawa rodzinnego dotyczące ubezwłasnowolnienia, o ustalenie ojcostwa lub macierzyństwa, sprawy z zakresu prawa osobowego, takie jak np. uznanie za zmarłego lub stwierdzenie zgonu oraz sprawy z zakresu prawa spadkowego, np. o stwierdzenie nabycia spadku.

Mediator

Zgodnie z art. 183 (2) Kodeksu postępowania cywilnego - mediatorem może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzystająca w pełni z praw publicznych, przy czym nie jest dopuszczalne, aby w tej roli występowała osoba będąca sędzią, chyba, że pozostaje w stanie spoczynku. 

Mediatorzy, za ich zgodą wyrażoną na piśmie, wciągani są na listy prowadzone przez organizacje pozarządowe w zakresie ich zadań statutowych oraz uczelnie. Mogą one także tworzyć specjalne ośrodki mediacyjne. Informacje o tym przekazywane są do właściwego prezesa sądu okręgowego.

Istnieje też instytucja stałych mediatorów, którzy mogą odmówić prowadzenia mediacji tylko z ważnych powodów, o których są obowiązani niezwłocznie powiadomić strony, a jeżeli postępowanie mediacyjne zostało wszczęte na skutek skierowania stron przez sąd – również ten organ. Muszą oni, poza warunkami wskazanymi w kpc, spełniać także dodatkowe wymogi, a mianowicie: posiadać wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji, ukończyć wiek 26 lat, znać język polski, nie być prawomocnie skazanymi za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz zostać wpisanymi na listę stałych mediatorów prowadzoną przez prezesa sądu okręgowego (art. 157a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - prawo o ustroju sądów powszechnych).

Zgodnie z art. 183 (3a) kpc - mediator prowadzi mediację, wykorzystując różne metody zmierzające do polubownego rozwiązania sporu, w tym poprzez wspieranie stron w formułowaniu przez nie propozycji ugodowych, lub na zgodny wniosek stron może wskazać sposoby rozwiązania sporu, które nie są dla stron wiążące.

Mediacja w sprawach cywilnych

Postępowanie mediacyjne może być prowadzone na podstawie :

1) umowy o mediację, która może także zostać zawarta przez wyrażenie przez stronę zgody na jej przeprowadzenie, w sytuacji, w której druga z nich złożyła w tej sprawie odpowiedni wniosek,

2) postanowienia sądu, kierującego strony do mediacji. Może ono zostać podjęte na każdym etapie postępowania sądowego.

Umowa o mediację może przybrać postać odrębnej umowy lub klauzuli mediacyjnej w umowie głównej. Klauzula mediacyjna to postanowienie wprowadzone przez strony w zawartej umowie, na podstawie którego zobowiązują się one, w razie powstania w przyszłości sporu pomiędzy nimi, do skorzystania z instytucji mediacji, jeszcze przed skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego. W umowie o mediację strony powinny określić w szczególności przedmiot mediacji, a więc przedmiot sporu lub stosunek prawny, będący podstawą konfliktu, osobę mediatora lub sposób w jaki ma on zostać wybrany.

Mediację można prowadzić przed wszczęciem postępowania sądowego, a za zgodą stron także w toku sprawy. Samo postępowanie mediacyjne nie jest jawne, zaś powoływanie się w toku postępowania przed sądem lub sądem polubownym na propozycje ugodowe, propozycje wzajemnych ustępstw lub inne oświadczenia składane w postępowaniu mediacyjnym jest bezskuteczne, a więc nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

Postępowanie mediacyjne

Wszczęcie postępowania mediacyjnego

Postępowanie mediacyjne wszczyna się na podstawie złożonego przez stronę wniosku o przeprowadzenie mediacji. Następuje to z chwilą doręczenia go mediatorowi, przy czym konieczne jest także dołączenie dowodu otrzymania jego odpisu przez drugą stronę.

Wniosek o przeprowadzenie mediacji powinien zawierać oznaczenie stron, dokładnie określone żądanie, przytoczenie okoliczności które je uzasadniają, własnoręczny podpis strony oraz wymienienie załączników. Jeżeli strony zawarły umowę o mediację na piśmie, do wniosku dołącza się również jej odpis.

Polskie prawo przewiduje również sytuacje, w których pomimo właściwego doręczenia wniosku o przeprowadzenie mediacji, nie zostanie ona jednak wszczęta. Następuje to w przypadku, gdy:

1) stały mediator, w terminie tygodnia od dnia doręczenia mu wniosku o przeprowadzenie mediacji, odmówił przeprowadzenia mediacji,

2) strony zawarły umowę o mediację, w której wskazano jako mediatora osobę niebędącą stałym mediatorem, a osoba ta, w terminie tygodnia od dnia doręczenia jej wniosku o przeprowadzenie mediacji, wyraziła odmowę w tym przedmiocie,

3) strony zawarły umowę o mediację bez wskazania mediatora i osoba, do której strona zwróciła się o przeprowadzenie mediacji, w terminie tygodnia od dnia doręczenia jej wniosku o przeprowadzenie mediacji, nie wyraziła na to zgody albo druga strona w terminie tygodnia nie  zgodziła się na osobę mediatora,

4) strony nie zawarły umowy o mediację, a druga strona nie wyraziła na nią zgody.

Podkreślić jednak trzeba, że jeżeli w pierwszych trzech przypadkach, strona wytoczy powództwo o roszczenie, które było objęte wnioskiem o przeprowadzenie mediacji, w terminie trzech miesięcy od dnia w którym mediator lub druga strona złożyli oświadczenie powodujące, że mediacja nie została wszczęta albo po upływie tygodnia od dnia doręczenia wniosku o przeprowadzenie mediacji, gdy mediator lub druga strona nie złożyli właściwego oświadczenia o odmowie przeprowadzenia mediacji, w odniesieniu do tego roszczenia zostają zachowane skutki przewidziane dla wszczęcia mediacji.

Mediacji nie prowadzi się także, jeżeli strona w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia lub doręczenia jej postanowienia kierującego strony do mediacji nie wyraziła zgody na mediację. Zasady tej nie stosuje się jedynie w sprawach rozpoznawanych w postępowaniach upominawczym oraz nakazowym, chyba że doszło w nich do skutecznego wniesienia zarzutów.

Spotkanie informacyjne

Przewodniczący może wezwać strony do udziału w spotkaniu informacyjnym dotyczącym polubownych metod rozwiązywania sporów, w szczególności mediacji. Prowadzić je może sędzia, referendarz sądowy, urzędnik sądowy, asystent sędziego lub stały mediator. Przed pierwszym posiedzeniem wyznaczonym na rozprawę przewodniczący dokonuje oceny, czy skierować strony do mediacji. Jeżeli zachodzi potrzeba wysłuchania stron, przewodniczący może wezwać je do osobistego stawiennictwa na posiedzeniu niejawnym. W razie, gdy strona bez usprawiedliwionego uzasadnienia nie stawi się na wyznaczone spotkanie informacyjne lub zarządzone posiedzenie niejawne, może ona zostać obciążona przez sąd kosztami nakazanego stawiennictwa, które  poniosła strona przeciwna.

Wyznaczenie mediatora przez sąd

Jeżeli strony nie dokonały wyboru osoby mediatora, sąd, kierując je do mediacji, wyznacza go spośród osób mających odpowiednią wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji w sprawach danego rodzaju, biorąc pod uwagę w pierwszej kolejności stałych mediatorów. Powołany mediator ma prawo do zapoznania się z aktami sprawy, chyba że strona w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia lub doręczenia postanowienia kierującego strony do mediacji nie wyrazi na to zgody. Obowiązkiem Przewodniczącego jest niezwłocznie przekazanie mediatorowi danych kontaktowych stron oraz ich pełnomocników, w szczególności numerów telefonów i posiadanych adresów poczty elektronicznej.

Ustalenie czas trwania postępowania mediacyjnego

Kierując strony do mediacji, sąd wyznacza czas jej trwania na okres do trzech miesięcy. Jednakże na zgodny wniosek stron lub gdy zachodzą inne ważne powody, termin na przeprowadzenie mediacji może zostać przedłużony, jeżeli będzie to sprzyjać ugodowemu załatwieniu sprawy, przy czym czasu trwania mediacji nie wlicza się do okresu trwania postępowania sądowego. mediator zobowiązany jest do niezwłocznego ustalenia terminu i miejsca posiedzenia mediacyjnego, za wyjątkiem wyrażenia przez strony zgody na przeprowadzenie mediacji bez jego odbycia.

Przewodniczący wyznacza rozprawę sądową w sprawie, dopiero po upływie wyznaczonego terminu trwania postępowania mediacyjnego, chyba, że choć jedna ze stron oświadczy, że nie wyraża zgody na mediację.

Protokół mediacji

Z przebiegu mediacji sporządza się protokół, w którym oznacza się miejsce i czas jej przeprowadzenia, a także imię, nazwisko bądź w przypadku osób prawnych - nazwę i adresy stron, imię,  nazwisko oraz adres mediatora, a także wynik jakim zakończyło się to postępowanie. Powinien on również zawierać podpis mediatora. Samą ugodę, jeżeli została ona zawarta przed mediatorem, bądź zamieszcza się w protokole bądź też wprost załącza się do niego. Jeśli strony nie mają możliwości podpisania ugody, wzmiankę o tym także zamieszcza się w sporządzonym protokole. Podpisanie przez strony  ugody oznacza, że wyrażają one zgodę na wystąpienie do sądu z wnioskiem o jej zatwierdzenie, o czym mediator informuje strony, doręczając im jednocześnie odpis protokołu.

W przypadku gdy strona, po zawarciu ugody, w ramach mediacji prowadzonej na podstawie umowy o mediację, wystąpi do sądu z wnioskiem o zatwierdzenie ugody, mediator zobowiązany jest do niezwłocznego złożenia protokołu w sądzie, który byłby właściwy do rozpoznania sprawy według właściwości ogólnej lub wyłącznej. W razie skierowania przez sąd sprawy do mediacji mediator składa protokół w sądzie rozpoznającym sprawę.

Zatwierdzenie ugody przez sąd

Jeżeli zawarto ugodę przed mediatorem, sąd, na wniosek strony niezwłocznie przeprowadza postępowanie, którego przedmiotem jest jej zatwierdzenie.

W przypadku, gdy ugoda podlega wykonaniu w drodze egzekucji, sąd zatwierdza ją przez nadanie klauzuli wykonalności, w innym przypadku odbywa się to przez wydanie odpowiedniego postanowienia.

Sąd może odmówić nadania klauzuli wykonalności albo zatwierdzenia ugody zawartej przed mediatorem, w całości lub części, jeżeli jest ona sprzeczna z prawem, zasadami współżycia społecznego albo też zmierza do obejścia prawa, a także gdy jest niezrozumiała lub zawiera sprzeczności.

Koszty postępowania mediacyjnego – kto je ponosi?

Koszty mediacji w postaci wynagrodzenia mediatora i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji obciążają strony postępowania. Co do zasady następuje to w równych częściach, chyba że strony ustalą inny podział rozliczeń z tego tytułu.

Pamiętać trzeba, że każda strona postępowania mediacyjnego uprawniona jest do złożenia na zasadach ogólnych wniosku, którego przedmiotem jest zwolnienie od jego kosztów, jeżeli  prowadzona ona jest na skutek skierowania przez sąd.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości wynagrodzenia i podlegających zwrotowi wydatków mediatora w postępowaniu cywilnym - w postępowaniu mediacyjnym ze skierowania sądu, w sporach niemajątkowych oraz w sporach o prawa majątkowe, w których wartości przedmiotu sporu nie da się ustalić, wynagrodzenie mediatora wynosi 150 zł za pierwsze posiedzenie mediacyjne, a za każde kolejne - 100 zł, jednak łącznie nie więcej niż 450 zł. Jeśli postępowanie dotyczy praw majątkowych, wynagrodzenie mediatora wynosi 1% wartości przedmiotu sporu, nie mniej niż 150 zł i nie więcej niż 2000 zł za całość postępowania mediacyjnego. Zwrotowi przez strony podlegają też wydatki mediatora poniesione w związku z przeprowadzeniem mediacji, co obejmuje także opłatę za wynajem pomieszczenia do 70 zł za jedno posiedzenie oraz koszty korespondencji, w wysokości nieprzekraczającej 30 zł. Jeśli mediator jest podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług, do kosztów mediacji doliczyć trzeba także podatek od towarów i usług - VAT.

Podkreślić należy, że niezależnie od wyniku prowadzonej sprawy, sąd może nałożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów powstałych wskutek oczywiście nieuzasadnionej odmowy udziału w mediacji.

Jeśli dojdzie do zawarcia ugody przed rozpoczęciem rozprawy, strona uprawniona jest do otrzymania zwrotu całości opłaty sądowej, którą wniosła, kierując sprawę do sądu. Jeśli do zawarcia ugody przed mediatorem dojdzie na późniejszym etapie postępowania sądowego, a więc  już po rozpoczęciu przewodu sądowego, strona otrzyma zwrot jedynie 75% opłaty sądowej.

W przypadku mediacji pozasądowej, prowadzonej na podstawie dobrowolnie zawartej umowy, wysokość wynagrodzenia mediatora i zwrot jego wydatków poniesionych w związku z przeprowadzeniem mediacji określa cennik ośrodka mediacyjnego. Strony mogą także uzgodnić  je wspólnie z mediatorem przed rozpoczęciem mediacji.



Tagi: mediacja, pośrednictwo, mediator, postępowanie mediacyjne, prawo

Opinie naszych zadowolonych Klientów
    Zostaw swój komentarz
    Adres e-mail nie zostanie opublikowany
Zapytaj prawnika
Umów wizytę
Opinie klientów
Maryna

Komunikacja i współpraca z kancelarią zostawiły bardzo pozytywne emocje. Wszyscy pracownicy bardzo mili i pomocni. Poziom profesjonalności bardzo wysoki . Myślałam, że moja sprawa nie jest do załatwienia, ale SIĘ UDAŁO! Otrzymałam kartę na 3 lata w trzy miesiące. Bardzo się cieszę , że trafiłam na kancelarię LexVin, doświadczonego prawnika Pana Dariusza Kostyry. Jestem bardzo wdzięczna i serdecznie polecam najlepszą kancelarię w Warszawie.

  • right
Mikołaj

Jestem mile zaskoczony jakością, fachowością i krótkim czasem prowadzenia sprawy choć do tej pory współpracowałem z wieloma kancelariami i prawnikami.

  • left
  • right
Andrzej

Szczerze polecam ta kancelarie dobry kontakt, szybka odpowiedz i pełen profesjonalizm. W sądzie poszło tak jak mówił Pan Dariusz. Dziękuje.

  • left
  • right
Piotr

Cieszy mnie niezmiernie, że w tak trudnych czasach wyzysku, manipulacji i cwaniactwa jest tak profesjonalna możliwość obrony. Dziękuję panie Darku !

  • left
  • right
Darek

Jestem bardzo mile zaskoczony profesjonalnością i szybkością odpowiedzi. Poleciłem serwis znajomym, bo warto!

  • left
  • right
Michał

Bardzo fachowa i szybka pomoc, a wszystko w dobrej cenie. Jestem pełen uznania i wdzięczności dla Kancelarii LexVin za profesjonalną realizację usługi.

  • left
  • right
Karolina

Bardzo dziękuję za zajęcie się moją sprawą oraz szybkie wysłanie mi sprzeciwu. Z pewnością polecę Państwa usługi.

  • left
  • right
Joanna

Pomoc prawną otrzymałam błyskawicznie i profesjonalnie.Świetna,merytoryczna i miła obsługa. Serdecznie dziękuję.

  • left
  • right
Aneta

Bardzo dziękuję za profesjonalne i szybkie napisanie sprzeciwu. Polecam pomoc prawną Kancelarii LexVin każdemu, kto szuka profesjonalnej pomocy prawnej.

  • left
  • right
Podobne artykuły
/prawo-lexvin/54062/mediacja_czym_jest_i_kto_ponosi_jej_koszty