Tytułem wstępu wyjaśnię podstawowe zasady związane z nabyciem spadku oraz zasiedzeniem nieruchomości.
Zgodnie z treścią art. 922 Kodeksu cywilnego prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej. W pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz jego małżonek; dziedziczą oni w częściach równych. Jednakże część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż jedna czwarta całości spadku.
W chwili śmierci każdego z Pani rodziców odziedziczyła więc Pani cześć należnego spadku. W celu dokonania wpisu do księgi wieczystej nieruchomości powinna Pani wystąpić do Sadu Rejonowego z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku.
Natomiast kwestia utraty własności w związku z zasiedzeniem kształtuje się w sposób następujący. Zgodnie z art. 172 Kodeksu cywilnego posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.
Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 lipca 2004 r. w sprawie III CK 212/2003 istnienie dobrej lub złej wiary zależy od stanu świadomości posiadacza w konkretnym stanie faktycznym. W złej wierze jest taki posiadacz, który zdaje sobie sprawę z tego, że nie jest właścicielem posiadanej rzeczy, ale także i ten, kto na podstawie towarzyszących okoliczności powinien przypuszczać, że posiadana przezeń rzecz stanowi własność innej osoby.
Osoby będące więc w chwili obecnej posiadaczami nieruchomości są w złej wierze i ewentualne zasiedzenie mogłoby nastąpić dopiero po upływie lat trzydziestu.
W celu unormowania sytuacji prawnej powinna Pani z osobami tam zamieszkałymi podpisać umowę np. najmu, użyczenia względnie wystąpić z wnioskiem do sądu o dokonanie działu spadku.