Kancelaria Radcy Prawnego Dariusz Borys Kostyra
Zamów poradę online Zapytaj prawnika

Doprowadzenie przemocą do innej czynności seksualnej

22.11.2011
Przestępstwo określone w art. 197 par. 2 Kodeksu karnego polega na doprowadzeniu innej osoby do czynności seksualnej innej niż obcowanie płciowe za pomocą przemocy, podstępu lub groźby bezprawnej.
 
Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 maja 2008 roku w sprawie V KK 139/2008 przez „Inna czynność seksualna”, w rozumieniu art. 200 § 1 kk (a także w rozumieniu art. 197 § 2 kk oraz art. 198 i 199 kk), to takie zachowanie, niemieszczące się w pojęciu „obcowania płciowego”, które związane jest z szeroko rozumianym życiem płciowym człowieka, polegające na kontakcie cielesnym sprawcy z pokrzywdzonym lub przynajmniej na cielesnym i mającym charakter seksualny zaangażowaniu ofiary, co obejmuje te sytuacje, w których sprawca, zmierzając do pobudzenia lub zaspokojenia swojego popędu, nie tylko dotyka narządów płciowych pokrzywdzonego (choćby przez bieliznę lub odzież), lecz podejmuje również inne czynności w zetknięciu z jego ciałem (np. pieszczoty, pocałunki). Bez wątpienia w tym zakresie znaczeniowym mieści się także dotykanie piersi ofiary.
 
W omawianej sytuacji przez dotykanie okolic intymnych partnerski oraz jej innych części ciała dopuścił się Pan „innej czynności seksualnej”.
 
Jednakże aby można było mówić o popełnieniu przestępstwa konieczne jest również aby doprowadził Pan do tej czynności seksualnej za pomocą przemocy, groźby lub podstępu.
 
Doprowadzenie do obcowania płciowego lub poddania się albo wykonania innej czynności seksualnej oznacza przywiedzenie ofiary środkami opisanymi w art. 197 § 1 Kodeksu karnego do takiego stanu, w którym - wbrew własnej woli lub przynajmniej w braku pozytywnej decyzji co do podjęcia określonych czynności seksualnych - staje się ona uczestnikiem takich czynności. 
 
Przestępstwo określone w art. 197 § 1 i 2 jest przestępstwem materialnym, a więc niezbędne jest, aby określona czynność została już rozpoczęta (zob. wyrok SA w Katowicach z 30 listopada 2000 r., II AKa 308/2000). 
 
Cechą przemocy jest jej obiektywna zdolność do wywołania przymusu, który jest dolegliwością dla ofiary. Dolegliwość tę należy uznać za wystarczającą do przyjęcia przemocy, gdy jest ona obiektywnie znaczna i może rzutować na motywację przeciętnego człowieka o osobowości podobnej do osobowości konkretnej ofiary, znajdującej się w podobnej sytuacji. Do przyjęcia przemocy zasadnicze znaczenie ma nie tylko sposób zachowania się sprawcy, lecz także odbiór tego zachowania przez ofiarę. Fundamentalną cechą tego odbioru jest brak zgody zmuszanego na działania sprawcy. Przejawem braku zgody jest opór ofiary jako zewnętrzny wyraz woli przeciwnej dążeniom zmuszającego. Opór nie musi polegać na fizycznym przeciwstawieniu się użytym przez sprawcę środkom zmuszania, wystarcza np. głośne wzywanie pomocy, płacz, krzyk (zob. wyrok SN z 26 lipca 2001 r., V KKN 95/99 , LexPolonica nr 391891). Tam, gdzie opór w powyższym znaczeniu nie występuje, nie może być mowy o przemocy (chyba że możliwość podjęcia decyzji lub przejawienia oporu została z góry wyłączona przez oddziaływanie środkami fizycznymi) (zob. wyrok SN z 14 czerwca 2006 r., WA 19/2006, Prok. i Pr. 2006, nr 11, poz. 11, dodatek).
 
Opór będący przejawem braku zgody musi być uzewnętrzniony w postaci zachowania postrzegalnego dla sprawcy. Forma oporu i jego intensywność muszą być jednak oceniane w konkretnej sytuacji i okolicznościach. W szczególności nie można stawiać warunku, aby ofiara wyczerpała wszelkie możliwe hipotetycznie środki obrony. Jeśli więc ofiara przejawi w ewidentny sposób rzeczywisty opór, będący wyrazem braku jej zgody na stosunek, sprawca zaś mimo to stosunek ten wymusi, to dojdzie do przełamania oporu i w konsekwencji do zgwałcenia.
 
W mojej ocenie w omawianym przypadku nie popełnił Pan znamion żadnego przestępstwa. Należy podkreślić, iż Sądy podchodzą bardzo rygorystycznie do pojęcia gwałtu i tak np. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 września 2009 roku w sprawie V KK 107/2009 orzekł, iż samo wykorzystanie stanu upojenia alkoholowego u pokrzywdzonej nie realizuje znamienia przestępstwa określonego w art. 197 k.k. i nie ma zgwałcenia, gdy pokrzywdzona - choćby niechętnie - pozwala na zbliżenie seksualne, a zwłaszcza gdy swym wcześniejszym postępowaniem sprawia na mężczyźnie wrażenie, że przyzwolenia udzieli.


Tagi: przemoc, gwałt, kodeks karny

Opinie naszych zadowolonych Klientów
    Zostaw swój komentarz
    Adres e-mail nie zostanie opublikowany
Zapytaj prawnika
Opinie klientów
Mikołaj

Jestem mile zaskoczony jakością, fachowością i krótkim czasem prowadzenia sprawy choć do tej pory współpracowałem z wieloma kancelariami i prawnikami.

  • right
Andrzej

Szczerze polecam ta kancelarie dobry kontakt, szybka odpowiedz i pełen profesjonalizm. W sądzie poszło tak jak mówił Pan Dariusz. Dziękuje.

  • left
  • right
Piotr

Cieszy mnie niezmiernie, że w tak trudnych czasach wyzysku, manipulacji i cwaniactwa jest tak profesjonalna możliwość obrony. Dziękuję panie Darku !

  • left
  • right
Darek

Jestem bardzo mile zaskoczony profesjonalnością i szybkością odpowiedzi. Poleciłem serwis znajomym, bo warto!

  • left
  • right
Michał

Bardzo fachowa i szybka pomoc, a wszystko w dobrej cenie. Jestem pełen uznania i wdzięczności dla Kancelarii LexVin za profesjonalną realizację usługi.

  • left
  • right
Karolina

Bardzo dziękuję za zajęcie się moją sprawą oraz szybkie wysłanie mi sprzeciwu. Z pewnością polecę Państwa usługi.

  • left
  • right
Joanna

Pomoc prawną otrzymałam błyskawicznie i profesjonalnie.Świetna,merytoryczna i miła obsługa. Serdecznie dziękuję.

  • left
  • right
Aneta

Bardzo dziękuję za profesjonalne i szybkie napisanie sprzeciwu. Polecam pomoc prawną Kancelarii LexVin każdemu, kto szuka profesjonalnej pomocy prawnej.

  • left
  • right
Podobne artykuły